BRIEF AAN MIJN BROER

"Lieve Broer,

Vandaag is het de verjaardag van Bas. Jouw Bas. Ik heb al twee keer met de telefoon in mijn handen gestaan maar heb 'm ongebruikt teruggelegd. Ik vind het zo moeilijk. Wat moet ik tegen je zeggen?

Elf jaar geleden werd hij geboren. Dolgelukkig was je! Je belde ons op en we kwamen Bas bewonderen. Hij was een prachtige baby, zacht slapend in een helder fris bedje. Jullie waren trots op hem en terecht. En wij waren trots op jullie. Op ons nieuwe familielid én op jou, broer. Wat straalde je, je was apetrots.

Vandaag is het een vreemde feestdag. Bas wordt elf. Er zijn al drie volle jaren voorbij gegaan dat jij en ook wij jouw elfje niet hebben gezien. We herinneren hem dus vooral van toen hij nog acht was. Hij is vast veel veranderd. Misschien is hij een pukkelige puber geworden. Heeft hij lange haren, blauw gelakte nagels of shabby broeken aan. Hij zal wel flink gegroeid zijn. We zouden het zo graag willen weten. We zouden hem willen omarmen. We missen hem.

We missen jou ook, lieve broer. Want het ontgaat ons niet dat jij jezelf oppept om naar familiefeestjes te komen, maar dat je jezelf daar heel klein en het liefst onzichtbaar maakt. Omdat je de goedbedoelde maar snijdende vragen over je kinderen niet kunt incasseren. Omdat je de achterdochtige blikken van onwetenden wilt omzeilen. Omdat jij altijd in je eentje komt, maar je neefjes en nichtjes druk met elkaar ziet spelen en kletsen. Omdat jij maar éénderde bent van jezelf.

Ik zou zo graag willen dat ik iets aan jouw situatie kon veranderen, broer. Het contact met je kinderen glipte uit je handen. We stonden erbij en keken ernaar. Er was niets dat we konden doen. We zouden het met onze boosheid en ons alles overheersende gevoel van onrechtvaardigheid alleen maar erger hebben gemaakt voor jou en wellicht ook voor Bas en Anne. Je kinderen kwamen steeds minder, steeds korter en de professionele hulpverlening liet voortdurend steken vallen. Er werd niet naar jouw verhaal geluisterd, er werden conclusies getrokken op basis van valse aannames. En zoals dat gaat in de hulpverlening, het duurde en duurde, er was geen doortastendheid en daardoor kon de situatie veel te lang en ongecontroleerd voortbestaan. Jouw kinderen dreven gestaag bij jou vandaan. We zagen jouw verdriet en we voelden jouw onmacht, maar we konden niets doen om het tij te keren.

Het contact tussen jou en je kinderen is nu al jaren helemaal verstomd. En dat doet zeer. Vooral bij jou, maar ik vermoed ook bij Bas en Anne. Misschien denken zij wel dat jij je van je taak hebt gekweten. Dat jij geen veilige haven bent. Wat zou er in hun koppies omgaan? Ik zou ze zó graag vertellen hoe het echt gegaan is. Al was het alleen maar om ze te laten zien dat het niet aan jou gelegen heeft. Dat jij gestreden hebt voor wat je waard bent. Dat je verloor van een moeder die jou op subtiele wijze uit het leven van de kinderen heeft gesaneerd. En dat je je te lange leste bij de situatie hebt moeten neerleggen, nu je geen voet aan de grond hebt gekregen en de officiële instanties niet naar jou hebben willen luisteren. Je hebt los moeten laten en ik heb er bewondering voor dat het je gelukt is de draad van je leven op te pakken. Ik betwijfel of dat mij gelukt zou zijn, als ik in jouw situatie had gezeten. Jij hebt er godzijdank een manier voor gevonden om de open wond te bedekken.

Straks komen de feestdagen er weer aan. En dan komt altijd weer het geweten om de hoek kijken. We houden van je, broer. Zonder jou is onze familie niet compleet. Maar we zien ook dat het moeilijk is voor je, om alleen te komen en toeschouwer te zijn van onze spelende kinderen, getuige te zijn van familiefoto's waarop jouw twee lieve kinderen al een aantal jaren ontbreken. Wij voelen jouw pijn en het belemmert ons om ongedwongen en blij te zijn met wat er is. We weten soms niet waar we goed aan doen. Vind je het fijn als we je uitnodigen, of vind je het prettiger als we je met rust laten? Het is zo lastig.

Straks ga ik je tóch bellen. En als ik je stem hoor, zal ik je zeggen dat ik niet weet wat ik je moet zeggen. Jij zult me geruststellen. Ik zal je feliciteren met je zoon. Ik zal je vragen of je behoefte hebt aan mijn gezelschap. Ik zal je uitnodigen vanavond bij ons te komen eten en ik zal het begrijpen als je die uitnodiging afslaat. We zullen op jullie proosten vanavond. Op jouw elfje, maar ook op de toekomst. We wensen vurig dat jullie contact herstelt en dat de kinderen jou als vader zullen omarmen. Dat jullie de draad kunnen oppakken alsof er nooit iets tussen gekomen is. Want dat kun jij, dat weet ik. Jij bent daar krachtig genoeg voor. Jij bent en blijft hun vader, die niet zal oordelen en zonder enig voorbehoud de deur voor je kinderen op ieder moment zult openen.

Wij zullen ons, hoewel we het zo graag zouden willen, niet met jouw situatie bemoeien. Je hebt ons gevraagd dat niet te doen en dat respecteren wij. Ook wij moeten berusten in de situatie, net als jij. Dat proberen we te doen, maar soms zijn woorden zo moeilijk te vinden.

Weet dat we heel veel van jou houden, maar ook van Anne en Bas. En dat, wanneer de situatie ooit verandert, jullie drieën altijd welkom zijn bij ons en in ons leven.

Succes vandaag lieve broer. En proost. Op Bas.

Liefs, je zusje"

© Wendela van Liere - september 2017

Zit jij ook in een situatie dat je jouw kinderen niet ziet?

Stap 1: Like dan de Facebookpagina ik zie mijn kinderen niet, dan blijf je op de hoogte van de laatste nieuwtjes en de nieuwste blogs.
Stap 2: Download hieronder het gratis e-book waarin jij gaat ontdekken wat jouw kracht is in deze heftige situatie.

Gratis e-book - Ontdek jouw verborgen kracht in het omgaan met heftige situaties

Download mijn gratis e-book!

Ontdek jouw verborgen kracht in het omgaan met heftige situaties
zoals je kinderen niet zien

  • 9 manieren van reageren
  • per manier uitleg
  • per manier het doel
  • duidelijk uitgelegd en prettig leesbaar
2 Reacties
  1. Dorothea 3 jaar geleden

    Herkenbaar en geraakt tot op het bot. Ik heb ook zo’n zus die dit geschreven zou kunnen hebben over mijn situatie zoals die was. Er zijn maar weinigen die opzo’n manier steun kunnen geven als een zus. Getaakt tot op het bot en de pijn is voelbaar door alle woorden en zinnen heen

    • Auteur
      admin 3 jaar geleden

      Hi Dorothea, helaas herkenbaar voor je. Als ik je goed begrijp gaat het nu beter, gelukkig!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

©[current-year] Kleiborn Coaching - Inspirerend & Ondersteunend

Login met je gegevens

Je gegevens vergeten?