GECANCELLED

Het is twee uur, als de bel van de praktijk gaat. Ik sta op en loop naar de deur.  De pandemie heeft erin geresulteerd dat de voordeur niet, zoals vroeger, permanent open staat. Alles is nu op afspraak.

In de wachtkamer zijn stoelen weggehaald en extra plantenbakken geplaatst. De geurstokjes geven een vriendelijke twist aan de weeïge lucht , die ontstaat door het overmatig gebruik van schoonmaakmiddel en alcoholgel.

Als ik de deur open, kijk ik in de donkerbruine ogen van de boomlange, nors ogende vader van Roos. “Hallo”, begroet hij mij met zijn donkere stem. Hij heeft de mouwen van zijn staalblauwe overhemd opgerold en onder zijn donkerblauwe broek glimmen moderne bruine puntschoenen. Hij heeft zijn mobiel in zijn hand. Aan zijn pols schittert een opzichtige Rolex.

“Goedemiddag Arend”, begroet ik hem enigszins vertwijfeld. Ik verwachtte eigenlijk een andere ouder en hoop dat ik niet goed in mijn agenda heb gekeken. “Hebben wij een afspraak?”, vraag ik hem op vriendelijke toon en met een glimlach: “dan heb ik denk ik niet goed in mijn agenda gekeken. Neem maar even plaats, we moeten toch nog wachten op Marlies”.

Ik sluit de deur van mijn praktijkruimte. Ik heb de verslaglegging van Roos langs zien komen vorige week. Het multidisciplinaire team van de praktijk heeft Roos een aantal dagdelen onder de loep genomen, om zo met elkaar tot een heldere kijk op de huidige problematiek te komen en een concreet behandelplan uit te zetten. Het neuropsychologisch onderzoek gaf een uitslag waar ouders niet op zullen rekenen. Het gesprek daarover met Arend en Marlies moet inderdaad nog plaatsvinden. Een moeilijk gesprek, dat ik niet alleen wil voeren. De meeste ouders die een onverwacht bericht over hun kind incasseren reageren aanvankelijk emotioneel en soms ontkennend. Arend en Marlies zitten in een vechtscheiding en zijn het niet eens over de problematiek, de door de kinderarts gestelde diagnose en de (on-)mogelijkheden van Roos. Ik zal mijn woorden secuur moeten kiezen, het ligt gevoelig op allerlei fronten. Ik zou me op dit gesprek absoluut beter voorbereid hebben.

In één oogopslag zie ik wat er gebeurd is. Het gesprek stond inderdaad gepland, maar Marlies heeft het via mijn secretaresse afgebeld eergisteren.  Er staat een opmerking in de verhindering:  “moeder belt afspraak af, kan geen vrije middag krijgen op haar werk”. Het berichtje van mijn secretaresse aan mij en mijn collega’s hierover is aan mijn aandacht ontglipt.

Gezien het feit dat Arend in de wachtkamer zit, vermoed ik dat Marlies het niet nodig heeft gevonden om hem te informeren over de verzette afspraak.

“Arend”, zeg ik, op luchtige toon: “ik raakte een beetje in de war nu jij hier stond, terwijl ik de ouders van een ander kind verwacht. Ik heb in de computer gekeken, maar de afspraak over Roos is eergisteren gecancelled en er is nu een ander gesprek gepland”.  Ik zie het onbegrip en de verslagenheid op zijn gezicht. “Hoezo gecancelled?”, vraagt hij: “daar weet ik helemaal niets van. Ik heb er mijn werk voor moeten verzetten en kom er nu voor uit Den Helder gereden. Ik heb een uitnodiging van jullie gekregen met deze dag en dit tijdstip”. Ik zwijg. Den Helder is zéker anderhalf uur rijden en aan zijn werkkleding te zien, zal hij inderdaad zijn werk onderbroken hebben om het gesprek over Roos te voeren.

“Wie heeft dat gesprek dan afgezegd, Marlies?” vraagt hij me. Ik knik. “Eergisteren. Er was iets met haar werk”.  Arend vloekt hardop. “Ze heeft niet eens betaald werk”, tiert hij: “was het maar waar! Ze teert al jaren volledig op mijn zak. En ze weigert me te informeren over de kinderen. Waarom weet ik dit niet, jullie hadden mij toch moeten bellen?”.  Hij loopt rood aan en  schopt met zijn glimmende schoen tegen de stoel.  “Ik kom toch niet voor niets hè?”, vraagt hij op dwingende toon. Ik voel dat ik me op glad ijs begeef. “Ik vrees van wel, Arend”, antwoord ik hem. “Omdat jullie alle twee voogdij over Roos hebben, worden jullie geacht elkaar te informeren. Wij als medisch centrum hebben geen rol in jullie scheiding. Ik kan het gesprek alleen voeren in het bijzijn van jullie beiden”.  Zijn ergernis maakt plaats voor woede. Hij staat pal voor me, een kop groter dan ik en met een korter lontje dan me lief is. Ik doe een stapje achteruit.

“Kijk voortaan op het digitale patiëntenportaal, Arend. Daar kun je op ieder moment van de dag op inloggen met het digi-D van Roos. Het voorkomt dat je voor niets komt. Kennelijk kun je niet vertrouwen op de informatie van Marlies”.  Er valt een korte stilte. “Ik geef je een folder mee, die kun je thuis nalezen. Daar staat in hoe je het kunt inrichten”.  Hij rukt de folder uit mijn handen. “Kutwijf. Ze ziet er aan de buitenkant zo lief uit, maar ze treitert me totdat ik echt uit mijn plaat ga. Dit is ook helemaal niet goed voor Roos. Roos heeft hulp nodig, zij betwist dat”. Ik laat hem even razen. Ik begrijp zijn frustratie goed.

De bel gaat weer. Het zullen de ouders zijn van Tim, die de plaats van de ouders van Roos hebben ingenomen nadat Marlies de afspraak eenzijdig heeft afgebeld. Ik zal vanavond een brief opstellen aan Marlies en Arend, om hen uit te leggen dat wij geen partij zijn in hun vechtscheiding en dat zij geacht worden elkaar te informeren ten behoeve van de gezondheid van Roos. Het is jammer dat het nodig is op deze manier, vooral voor Roos zelf. Zij krijgt op deze manier niet de hulp die ze nodig heeft.

Ik laat de ouders van Tim binnen en houd de deur open voor Arend. Hij twijfelt even, maar besluit dan toch eieren voor zijn geld te kiezen. “Kan ik alleen inloggen met het digi-D van Roos?”, vraagt hij me op de drempel van de buitendeur. Ik knik. Een medisch dossier is patiëntgebonden.  “Vandaar”, antwoordt hij: “dat ze het digi-D niet aan mij wil doorgeven. Ik had het laatst ook nodig bij een andere hulpvraag en kreeg het niet van Marlies. Ik ga straks meteen mijn advocaat bellen”. Ik heb het met hem te doen.

Op papier kan alles helder en duidelijk zijn. De rollen kunnen theoretisch prachtig verdeeld zijn, de consequenties daarvan overzichtelijk en de intenties van alle betrokkenen schijnbaar integer, de praktijk is een stuk weerbarstiger dan dat. Het gebeurt te dikwijls, dat mensen die met elkaar in gevecht raken, de kinderen als pressiemiddel inzetten om te krijgen wat ze willen. Iemand die wil traineren en saboteren, kan dat heel lang en op vileine wijze doen.  Er is geen waterdichte methode te bedenken die dit gedrag kan stoppen. Er zijn altijd minimaal twee gedupeerden: de buiten spel gezette ouder en bovenal het kind in kwestie.

Ik zie hoe Arend het portier van zijn diepzwarte, pal voor de deur geparkeerde bolide achter zich dichtslaat terwijl hij zijn mobiele telefoon tegen zijn oor houdt en hard scheldt tegen een voicemail. Hij scheurt plankgas de straat uit en verdwijnt uit mijn zicht.

Op hoop van zegen.

Gratis e-book - Ontdek jouw verborgen kracht in het omgaan met heftige situaties

Download mijn gratis e-book!

Ontdek jouw verborgen kracht in het omgaan met heftige situaties
zoals je kinderen niet zien

  • 9 manieren van reageren
  • per manier uitleg
  • per manier het doel
  • duidelijk uitgelegd en prettig leesbaar
1 Reactie
  1. escort bayan 3 dagen geleden

    Do you mind if I quote a couple of your articles as long as I provide credit and sources back to your website? My blog site is in the very same area of interest as yours and my visitors would definitely benefit from a lot of the information you present here. Please let me know if this ok with you. Regards! Nike Aron Belicia

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

©[current-year] Kleiborn Coaching - Inspirerend & Ondersteunend

Login met je gegevens

Je gegevens vergeten?