SCHUILPLAATS

Het is vijf uur 's middags, als er aan mijn voordeur wordt gebeld. Ik sta op en open de deur. Er staat een groepje kinderen op de stoep. Ze kijken me verwachtingsvol aan en wapperen met een grote envelop. "Meneer", vraagt de woordvoerder: "wilt u kinderpostzegels kopen?". Hij houdt een pen omhoog.

Het is de tijd van het jaar. Er flitsen allerlei gedachten door mijn hoofd. Ik zie blije koppies. Ik slik. De woordvoerder laat zijn pen vallen waardoor een paar seconden bedenktijd voor mij ontstaat.
"Nee, dankjewel", zeg ik zacht. Hun blik verandert. "Ik koop ze straks van mijn kinderen", zeg ik er achteraan. De woordvoerder laat zijn schoudertjes theatraal zakken. "Oh....", zegt hij: "jammer".

Ze draaien zich om en zonder gedag te zeggen lopen ze mijn tuinpad af naar het buurhuis, hopend op meer succes.

Ik pak mijn sleutelbos en draai de deur direct op slot. Ik sluit het gordijn ervoor. Mijn hart bonst. Ik transpireer. Ik heb niet zo'n actiezegel op mijn voordeur, dus er zal in de loop van de komende dagen vaker gebeld worden door enthousiaste kinderen. Ik vind de confrontatie pijnlijk. Ik wil het niet.

Ik voel me rot. Ik wil dat mijn kinderen blij mijn tuinpad op komen rennen om mij kaarten en zegels te slijten. Ik wil me samen met mijn kinderen verdiepen in het thema van 2017. Ik wil gedrieën een set kaarten uitzoeken en meteen bedenken aan wie we de kaarten zullen sturen. En dan wil ik komend weekeind naar mijn ouders rijden, zodat ze aan hun opa en oma ook een setje kunnen verkopen.

Ik nestel me op de bank en zoek het thema van de postzegels op. Het thema van dit jaar is: "een goed thuis voor alle kinderen". De Linda Foundation is erbij betrokken. Zowel binnen- als buitenlandse gezinnen zijn in beeld voor hulp. Ik slik. Het is een goed thema, maar toch voelt het oneerlijk. Waar ligt de grens? Wie bepaalt dat? Het is een feit dat kinderen die zich niet veilig voelen zich minder goed kunnen hechten. Maar veiligheid is een subjectief begrip.

Mijn kinderen leven in schijnveiligheid. Ze zijn als baby en als peuter gekoesterd. Gedragen. Geknuffeld en gekust. Hun basis is absoluut liefdevol geweest. Daarna werd mijn rol als vader steeds verder uitgehold. Werden de contactmomenten verminderd, waardoor de afstand tussen mijn kinderen en mij steeds groter werd. Mijn kinderen dreven af en daardoor werden we onwennig met elkaar. Omdat ik steeds minder in hun leven mocht zijn, hebben zij zich misschien door mij afgewezen gevoeld. Of in de steek gelaten. Zowel hun gevoel van veiligheid als hun vertrouwen in mij verdween en dientengevolge verloren zij hun vermogen zich aan mij te (blijven) hechten. Ik hoop maar dat het niet ook nog zal doorsijpelen in hun vermogen een relatie aan te gaan op latere leeftijd.

Ik zou niets liever doen, dan mijn kinderen laten weten dat ik nooit bij ze ben weggegaan. Dat ik altijd bij ze had willen blijven. Dat ik in gedachten iedere dag bij ze ben. Dat ik onvoorwaardelijk van ze hou. Dat zijn moeder en ik niet uit elkaar gingen omdat ik niet meer van hen hield. Omdat de situatie te gespannen en te onvoorspelbaar was geworden tussen hun moeder en mij. Dat ik als vader altijd te vertrouwen zal zijn. Ik zou ze vertellen dat ik uiteindelijk heb berust in de situatie omdat ik wil voorkomen dat zij zich gemangeld zullen voelen. Omdat ik ze niet in een onmogelijk pakket wil brengen en erop vertrouw dat zij hun weg terug ooit een keer zelf zullen vinden.

In mijn huis zijn kamers ingericht voor mijn twee lieverds. Er is altijd plaats en ruimte voor ze, met hun eigen inbreng en hun eigen ideeën. Er is ruimte voor opbouwende kritiek, voor gedachtewisselingen en verschillen van inzicht. Zij mogen zijn wie ze zijn. We zullen elkaar spiegelen maar niet veroordelen. We zullen geweldige nieuwe herinneringen maken.

Ik hoop vurig dat dat moment niet te lang op zich laat wachten.

Ik sluit mijn laptop af en schakel de tv aan. Daar wordt de start van de Kinderboekenweek aangekondigd en wordt de waarde van het voorlezen omstandig benadrukt. Voorlezen wordt uitbundig in beeld gebracht. De kinderboeken hebben dit jaar een spannend thema.

Ik voel mijn ogen prikken als ik ook de tv uitschakel. Ik zucht en probeer de brok in mijn keel weg te slikken.

Als mijn kinderen hier zijn, ga ik ze niet voorlezen, maar vertellen. Een heel spannend verhaal, uit het leven gegrepen. Met een happy end.

© Wendela van Liere - september 2017

Gratis e-book - Ontdek jouw verborgen kracht in het omgaan met heftige situaties

Download mijn gratis e-book!

Ontdek jouw verborgen kracht in het omgaan met heftige situaties
zoals je kinderen niet zien

  • 9 manieren van reageren
  • per manier uitleg
  • per manier het doel
  • duidelijk uitgelegd en prettig leesbaar
0 Reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

©[current-year] Kleiborn Coaching - Inspirerend & Ondersteunend

Login met je gegevens

Je gegevens vergeten?